Липримар в таблетках — инструкция по применению

Инструкция по применению липримара в таблетках, описание действия препарата, показания к применению таблеток липримара, взаимодействие с другими лекарствами, применение липримара (таблетки) при беременности. Инструкции:
Торговое название: Липримар®
Международное название: Аторвастатин
Лекарственная форма:
Таблетки, покрытые пленочной оболочкой, 10 мг, 20 мг, 40 мг и 80 мг
Показания к применению:
Атс классификация:
C Средства, влияющие на сердечно-сосудистую систему
C10 Гиполипидемические средства
C10A Гиполипидемические препараты, монокомпонентные
C10A A Ингибиторы гмг кoа-редуктазы
Фарм. группа:
Гиполипидемические препараты. Гипохолестеринемические и гипотриглицеридемические препараты. ГМГ КоА-редуктазы ингибиторы. Аторвастатин. Код АТХ С10АА 05
Условия хранения:
Хранить при температуре не выше 25оС. Хранить в недоступном для детей месте!
Срок хранения:
3 года. Не применять после истечения срока годности.
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Круглые таблетки, покрытые пленочной оболочкой белого цвета, с гравировкой «10» на одной стороне и «ATV» - на другой (дозировка 10 мг).

Круглые таблетки, покрытые пленочной оболочкой белого цвета, с гравировкой «20» на одной стороне и «ATV» - на другой (дозировка 20 мг).

Круглые таблетки, покрытые пленочной оболочкой белого цвета, с гравировкой «40» на одной стороне и «ATV» - на другой (дозировка 40 мг).

Круглые таблетки, покрытые пленочной оболочкой белого цвета, с гравировкой «80» на одной стороне и «ATV» - на другой (дозировка 80 мг).

Состав липримара в таблетках

Одна таблетка содержит
Бір таблетканың құрамында

Активное вещество липримара

кальция аторвастатина 10,85 мг, 21,70 мг, 43,40 мг и 86,80 мг эквивалентного аторвастатину 10 мг, 20 мг, 40 мг и 80 мг соответственно
10 мг, 20 мг, 40 мг және 80 мг аторвастатинге баламалы сәйкесінше 10,85 мг, 21,70 мг, 43,40 мг және 86,80 мг кальций аторвастатині

Вспомогательные вещества в липримаре

кальция карбонат, целлюлоза микрокристаллическая, лактозы моногидрат, натрия кроскармеллоза, полисорбат 80, гидроксипропилцеллюлоза, магния стеарат, пленочное покрытие: гидроксипропилметилцеллюлоза, полиэтиленгликоль 8000, титана диоксид (Е 171), тальк, эмульсия симетикона
кальций карбонаты, микрокристалды целлюлоза, лактоза моногидраты, натрий кроскармеллозасы, полисорбат 80, гидроксипропилцеллюлоза, магний стеараты, үлбірлі жабын: гидроксипропилметилцеллюлоза, полиэтиленгликоль 8000, титанның қостотығы (Е 171), тальк, симетикон эмульсиясы

Показания к применению таблеток липримара

  • в сочетании с диетой для лечения пациентов с повышенным содержанием в плазме крови общего холестерина, Хс-ЛПНП, аполипопротеина В и триглицеридов и повышения содержания Хс-ЛПВП у больных первичной гиперхолестеринемией (гетерозиготной семейной и несемейной гиперхолестеринемией), комбинированной (смешанной) гиперлипидемией (типы IIa и IIb по Фредериксону), с повышенным содержанием триглицеридов в плазме крови (тип IV по Фредериксону) и больных с дисбеталипопротеинемией (тип III по Фредериксону), в случае отсутствия адекватного эффекта при диетотерапии
  • для снижения содержания в плазме крови общего холестерина и Хс-ЛПНП у больных гомозиготной семейной гиперхолестеринемией при недостаточной эффективности диетотерапии и других нефармакологических методов лечения
  • для снижения риска летальных исходов ИБС и рисков развития инфаркта миокарда, стенокардии, инсульта и для уменьшения необходимости проведения процедур реваскуляризации у больных сердечно-сосудистыми заболеваниями и/или дислипидемией, а также в случае, если эти заболевания не выявлены, но имеется не менее трех факторов риска развития ИБС, таких как возраст более 55 лет, курение, артериальная гипертензия, низкие концентрации в плазме крови Хс-ЛПВП, случаи раннего развития ИБС у родственников
  • в сочетании с диетой для лечения детей в возрасте 10-17 лет с повышенным содержанием в плазме крови общего холестерина, Хс-ЛПНП и аполипопротеина В с гетерозиготной семейной гиперхолестеринемией, если после адекватной диетотерапии уровень Хс-ЛПНП остается > 190мг/дл или уровень Хс-ЛПНП остается > 160мг/дл, но при этом существуют случаи раннего развития сердечно-сосудистых заболеваний у родственников или два и более факторов риска развития сердечно-сосудистых заболеваний у ребенка
  • қан плазмасында жалпы холестерині, ТТЛП-Хс, В аполипопротеині және триглицеридтер мөлшері жоғарылаған емделушілерді емдәммен үйлестіре емдеу үшін, алғашқы гиперхолестеринемиясы (гетерозиготалық отбасылық және отбасылық емес гиперхолестеринемиясы), біріккен (аралас) гиперлипидемиясы (Фредериксон бойынша ІІа және ІІb типтері) бар науқастарда ТЖЛП-Хс мөлшері жоғары болғанда, қан плазмасында триглицеридтердің мөлшері жоғарылаған (Фредериксон бойынша ІV типі) және дисбеталипопротеинемиясы (Фредериксон бойынша ІІІ типі) бар науқастарда емдәммен емдеудің талапқа сай әсері болмаған жағдайда
  • гомозиготалық отбасылық гиперхолестеринемиясы бар науқастарда, емдәммен және емдеудің фармакологиялық емес басқа әдістерімен емдеу тиімділігі жеткіліксіз болғанда қан плазмасындағы жалпы холестериннің және ТТЛП-Хс мөлшерін төмендету үшін
  • ЖИА өліммен аяқталатын қаупін және миокард инфарктісінің, стенокардияның, инсульттің даму қауіптерін төмендету үшін және жүрек-қан тамыр аурулары және/немесе дислипидемиясы бар науқастарда, сондай-ақ, егер бұл аурулар анықталмаған, бірақ ЖИА даму қаупінің, мысалы, 55 жастан асу, темекі тарту, артериялық гипертензия, қан плазмасында Хс-ТЖЛП төмен концентрациялары, туыстарында ЖИА ерте дамыған жағдайлар сияқты кемінде үш фактор болған жағдайда реваскуляризация емшараларын жүргізу қажеттілігін кеміту үшін
  • егер талапқа сай емдәм жүргізілгеннен кейін ТТЛП-Хс деңгейі > 190мг/дл күйінде қалса немесе ТТЛП-Хс деңгейі > 160мг/дл күйінде қалып, бірақ осы орайда туыстарында жүрек-қан тамырлары аурулары ерте дамыған жағдайлар немесе балада жүрек-қан тамырлары ауруларының дамуының екі немесе одан көп факторы болса, қан плазмасында жалпы холестериннің, гетерозиготалық отбасылық гиперхолестеринемиясымен ТТЛП-Хс және В аполипопротеинінің жоғары мөлшері бар 10-17 жастағы балаларды емдәммен үйлестіре емдеу үшін

Противопоказания липримара в таблетках

  • повышенная чувствительность к любому из компонентов препарата
  • активное заболевание печени или повышение активности трансаминаз сыворотки (более чем в 3 раза по сравнению с верхней границей нормы) неясного генеза
  • беременные и кормящие женщины, а также женщины репродуктивного возраста, не пользующиеся адекватными методами контрацепции
  • пациенты с наследственной непереносимостью лактозы, дефицитом фермента LAPP-лактазы, мальабсорбцией глюкозы-галактозы
  • препараттың компоненттерінің кез-келгеніне жоғары сезімталдық
  • бауырдың белсенді ауруы немесе сарысу трансаминазаларының шығу тегі анық емес жоғары белсенділігі (жоғарғы қалып шегімен салыстырғанда 3 есе артық)
  • жүкті және бала емізетін әйелдер, сондай-ақ контрацепцияның тиісті әдістерін пайдаланбайтын бала көтеретін жастағы әйелдер
  • тұқым қуалайтын лактозаны көтере алмаушылығы, LAPP-лактаза ферментінің тапшылығы, глюкоза-галактоза мальабсорбциясы бар емделушілер

Побочные действия таблеток липримара

Часто (от >1/100 до <1/10)
  • головная боль
  • назофарингит
  • гипергликемия
  • боль в глотке и гортани, носовое кровотечение
  • диспепсия, тошнота, запор, метеоризм, диарея
  • артралгия, боль в конечностях, судороги мышц, миалгия, опухание суставов, боль в спине
  • анормальные показатели функции печени, повышение сывороточной креатинфосфокиназы (КФК)
  • аллергические реакции
Нечасто (от ≥1/1000 до <1/100)
  • гипогликемия, увеличение массы тела, анорексия
  • кошмарные сны, бессонница
  • головокружение, парестезия, гипестезия, дисгевзия, амнезия
  • расплывчатое зрение
  • шум в ушах
  • рвота, боль в верхней и нижней части живота, отрыжка
  • панкреатит, гепатит
  • крапивница, кожная сыпь, зуд, алопеция
  • боль в шее, мышечная утомляемость
  • недомогание, астения, боль в грудной клетке, периферический отек, повышенная утомляемость, лихорадка
  • появление лейкоцитов в моче
Редко (от ≥1/10000 до <1/1000)
  • тромбоцитопения
  • периферическая нейропатия
  • нарушение зрения
  • холестаз
  • ангионевротический отек, буллезный дерматит включая полиморфную эритему, синдром Стивенса-Джонсона и токсический эпидермальный некролиз
  • миопатия, миозит, рабдомиолиз, тендинопатия, иногда осложненная с разрывом
Очень редко (от ≤1/10000)
  • анафилаксия
  • потеря слуха
  • печеночная недостаточность
  • гинекомастия
Неизвестно (невозможно определить по имеющимся данным).
  • иммуноопосредованная некротизирующая миопатия
Следующие побочные эффекты были выявлены в пациентов детского возраста:

Часто (от >1/100 до <1/10)
  • головная боль
  • боль в животе
  • повышение уровней аланинаминотрансферазы и сывороточной креатинфосфокиназы (КФК)
При приеме некоторых статинов:
  • половая дисфункция
  • депрессия
  • исключительно редкие случаи интерстициальной болезни легких, особенно при долгосрочной терапии
  • сахарный диабет: частота будет зависеть от наличия или отсутствия факторов риска (глюкоза в крови натощак ≥5.6 ммоль/л, ИМТ >30 кг/м2, повышенные уровни триглицеридов, артериальная гипертензия в анамнезе)
Жиі (>1/100-ден <1/10-ға дейін)
  • бас ауыруы
  • назофарингит
  • гипергликемия
  • жұтқыншақ пен көмейдің ауыруы, мұрыннан қан кету
  • диспепсия, жүрек айнуы, іш қатуы, метеоризм, диарея
  • артралгия, аяқ-қолдардың ауыруы, бұлшықеттердің құрысуы, миалгия, буындардың ісінуі, арқаның ауыруы
  • бауыр қызметінің анормальді көрсеткіштері, сарысудағы креатинфосфокиназаның (КФК) жоғарылауы
  • аллергиялық реакциялар
Жиі емес (≥1/1000-нан <1/100-ге дейін)
  • гипогликемия, дене салмағының артуы, анорексия
  • қорқынышты түстер көру, ұйқысыздық
  • бас айналуы, парестезия, гипестезия, дисгевзия, амнезия
  • көрудің бұлыңғырлануы
  • құлақтағы шуыл
  • құсу, іштің жоғарғы және төменгі бөлігінің ауыруы, кекіру
  • панкреатит, гепатит
  • есекжем, тері бөртпесі, қышыну, алопеция
  • мойынның ауыруы, бұлшықеттің шаршағыштығы
  • дімкәстану, астения, кеуде тұсының ауыруы, шеткергі ісіну, қатты шаршағыштық, қызба
  • несепте лейкоциттердің пайда болуы
Сирек (≥1/10000-нан <1/1000-ға дейін)
  • тромбоцитопения
  • шеткергі нейропатия
  • көрудің бұзылуы
  • холестаз
  • ангионевротикалық ісіну, полиморфты эритеманы қоса беллезді дерматит, Стивенс-Джонсон синдромы және уытты эпидермальді некролиз
  • миопатия, миозит, рабдомиолиз, тендинопатия, кейде үзілумен асқанған
Өте сирек (≤1/10000-нан)
  • анафилаксия
  • естімей қалу
  • бауыр жеткіліксіздігі
  • гинекомастия
Белгісіз
  • иммунитет арқылы некроздалатын миопатия
Мынадай жағымсыз әсерлер балалар жасындағы емделушілерде байқалған:

Жиі (>1/100-ден <1/10-ға дейін)
  • бас ауыруы
  • іштің ауыруы
  • аланинаминотрансфераза және сарысулық креатинфосфокиназа (КФК) деңгейінің жоғарылауы
Кейбір статиндерді қабылдаған кезде:
  • жыныстық дисфункция
  • депрессия
  • әсіресе ұзақ емделген кезде өкпенің интерстициальді ауру өте сирек жағдайы болған
  • қант диабеті: жиілігі қауіп факторының болуына немесе болмауына байланысты болады (ашқарында қандағы глюкоза ≥5.6 ммоль/л, ИМТ >30 кг/м2, триглицеридтің жоғары деңгейі, сыртартқысында артериялық гипертензия)

Особые указания к применению

Действие на печень

После лечения Липримаром® отмечали значительное (более чем в 3 раза по сравнению с верхней границей нормы) повышение сывороточной активности "печеночных" трансаминаз.

Повышение активности "печеночных" трансаминаз обычно не сопровождалось желтухой или другими клиническими проявлениями. При снижении дозы Липримара®, временной или полной отмене препарата активность "печеночных" трансаминаз возвращалась к исходному уровню. Большинство пациентов продолжали прием Липримара® в сниженной дозе без каких-либо последствий.

Необходимо контролировать показатели функции печени во время всего курса лечения, особенно при появлении клинических признаков поражения печени. В случае повышения содержания "печеночных" трансаминаз, их активность следует контролировать до достижения пределов нормы. Если повышение активности АСТ или АЛТ более чем в 3 раза по сравнению с верхней границей нормы сохраняется, рекомендуется снижение дозы или отмена препарата.

Действие на скелетные мышцы

Назначая Липримар® в гиполипидемических дозах в сочетании с производными фиброевой кислоты, эритромицином, иммунодепрессантами, азольными противогрибковыми препаратами или никотиновой кислотой, врач должен тщательно взвесить ожидаемую пользу и риск лечения и регулярно наблюдать больных с целью выявления болей или слабости в мышцах, особенно в течение первых месяцев лечения и в периоды повышения дозы любого препарата. В подобных ситуациях можно рекомендовать периодическое определение активности КФК, хотя такое мониторирование не позволяет предотвратить развитие тяжелой миопатии. Липримар® может вызвать повышение активности креатинфосфокиназы.

При применении Липримара® описаны редкие случаи рабдомиолиза с острой почечной недостаточностью, обусловленной миоглобинурией и миоглобинемией. Терапию Липримаром® следует временно прекратить или полностью отменить при появлении признаков возможной миопатии или наличии фактора риска развития почечной недостаточности на фоне рабдомиолиза (например, тяжелая острая инфекция, артериальная гипотензия, серьезная операция, травма, метаболические, эндокринные и электролитные нарушения и неконтролируемые судороги).

Информация для больного: больных необходимо предупредить о том, что им следует немедленно обратиться к врачу при появлении необъяснимых болей или слабости в мышцах, особенно если они сопровождаются недомоганием или лихорадкой.

С осторожностью применять у больных, злоупотребляющих алкоголем и/или страдающих заболеванием печени (в анамнезе).

Геморрагический инсульт
Анализ исследования 4731 пациентов без ишемической болезни сердца (ИБС), у которых был инсульт или транзиторная ишемическая атака в предшествующие 6 месяцев, и которые начали принимать Липримар® 80мг, выявил высокий процент геморрагических инсультов в группе, принимавшей 80мг Липримара® в сравнении с плацебо (55 на Липримаре® против 33 на плацебо). У пациентов с геморрагическим инсультом наблюдался повышенный риск развития повторного инсульта (7 на Липримаре® против 2 на плацебо). Однако у пациентов, принимавших Липримар® 80мг, наблюдалось меньшее количество инсультов любых типов (265 против 311) и меньшее число ИБС.

Интерстициальная болезнь легких
При применении некоторых статинов, особенно при долгосрочной терапии, были зарегистрированы исключительно редкие случаи интерстициальной болезни легких. Проявляющиеся признаки могут включать в диспноэ, непродуктивный кашель и ухудшение общего состояния здоровья (усталость, потеря массы тела и лихорадка). При наличии подозрения о развитии у пациента интерстициальной болезни легких терапию статинами следует отменить.

Сахарный диабет
Некоторые данные свидетельствуют о том, что статины, как класс, повышают уровень глюкозы в крови и у некоторых пациентов с высоким уровнем риска развития сахарного диабета в будущем могут привести к уровню гипергликемии, при котором целесообразно начинать лечение сахарного диабета. Тем не менее, этот риск перевешивается пользой от снижения риска для сосудов при использовании статинов, и поэтому не должен являться причиной прекращения лечения статинами. Пациенты группы риска (уровень глюкозы натощак 5,6–6,9 ммоль/л, ИМТ > 30 кг/м2, повышенный уровень триглицеридов, артериальная гипертензия) должны находится под наблюдением как клинически, так и биохимически в соответствии с национальными рекомендациями.

Применение при беременности и кормлении грудью
Женщины репродуктивного возраста во время лечения должны пользоваться адекватными методами контрацепции. Липримар® можно назначать женщинам репродуктивного возраста только в том случае, если вероятность беременности у них очень низкая, а пациентка информирована о возможном риске для плода во время лечения.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством и потенциально опасными механизмами
Учитывая побочные действия препарата, следует соблюдать осторожность при управлении автотранспортом и другими потенциально опасными механизмами.
Бауырға әсері

Липримармен® емделгеннен кейін «бауыр» трансаминазаларының сарысулық белсенділігінің елеулі (жоғарғы қалып шегімен салыстырғанда 3 еседен артық) жоғарылағаны байқалды.

«Бауыр» трансаминазалары белсенділігінің артуы әдетте сарғаюмен немесе басқа клиникалық көріністермен қатар жүрген жоқ. Липримардың® дозасын азайтқанда, препаратты уақытша немесе толық тоқтатқанда «бауыр» трансаминазаларының белсенділігі бастапқы деңгейіне оралды. Емделушілердің көпшілігі Липримарды® қабылдауды азайтылған дозада қандай да бір зардаптарсыз жалғастырды.

Емдеудің барлық курсы кезінде, әсіресе бауыр зақымдануының клиникалық нышандары пайда болғанда бауыр қызметінің көрсеткіштерін бақылау қажет. «Бауыр» трансаминазаларының құрамы жоғарылаған жағдайда олардың белсенділігін, қалыпты шегіне жеткенше, қадағалаған жөн. Егер жоғарғы қалып шегімен салыстырғанда, АСТ немесе АЛТ белсенділігінің 3 еседен астам жоғарылауы сақталса, дозаны азайту немесе препаратты тоқтату ұсынылады.

Қаңқа бұлшықеттеріне әсер етуі
Липримарды® гиполипидемиялық дозаларда фиброй қышқылы туындыларымен, эритромицинмен, иммунодепрессанттармен, азолды зеңге қарсы препараттармен немесе никотин қышқылымен қосып тағайындай отырып, дәрігер бұлшықеттердің ауыруын немесе әлсіздігін анықтау мақсатында, әсіресе емдеудің алғашқы айлары бойына және кез келген препараттың дозасын арттыру кезеңдерінде күтілетін пайда мен емдеу қаупін мұқият таразылап, науқастарды ұдайы қадағалауға тиіс. Осыған ұқсас жағдайларда, мұндай мониторлау ауыр миопатияның дамуын тойтаруға мүмкіндік бермесе де, КФК белсенділігін мерзім сайын анықтауға кеңес беруге болады.

Липримар® креатинфосфокиназа белсенділігінің жоғарылауын туғыза алады.

Липримарды® қолданған кезде миоглобинуриямен және миоглобинемиямен байланысты жедел бүйрек жеткіліксіздігі болатын рабдомиолиздің сирек жағдайлары сипатталған. Болжамды миопатия нышандары білінгенде немесе рабдомиолиз аясында бүйрек жеткіліксіздігінің даму қаупінің факторы болғанда (мысалы, ауыр жедел жұқпа, артериялық гипотензия, күрделі операция, жарақаттану, метаболикалық, эндокриндік және электролиттік бұзылулар және бақыланбайтын құрысулар) Липримармен® емдеуді уақытша тоқтатқан немесе толық тоқтатқан дұрыс.

Науқасқа арналған ақпарат: науқастарға, бұлшықеттерде түсініксіз ауырулар немесе әлсіздік пайда болса, әсіресе олар дімкәстанумен немесе қызбамен қатар жүрсе, дереу дәрігерге қаралу керектігін ескерту қажет.

Алкогольді шамадан артық пайдаланатын және/немесе бауыр ауруынан зардап шегетін (сыртартқыда) науқастарда сақтықпен қолданылады.

Геморрагиялық инсульт
Алдыңғы 6 айда инсульт немесе транзиторлы ишемиялық шабуылы болған және 80 мг Липримарды® қабылдай бастаған, жүрегінің ишемиялық ауруы жоқ (ЖИА) 4731 емделушіні зерттеудің талдауы плацебомен салыстырмалы 80 мг Липримарды® қабылдаған топтағы (плацебодағы 33-ке қарсы Липримардағы® 55) геморрагиялық инсульттің жоғары пайызын анықтады. Геморрагиялық инсульті бар емделушілерде қайталанған инсульттің жоғары қаупі (плацебодағы 2-ге қарсы Липримардағы® 7) байқалды. Дегенмен 80 мг Липримар® қабылдаған емделушілерде кез келген түрдегі инсульттердің аз саны (311-ге қарсы 265) және аз мөлшердегі ЖИА байқалды.

Өкпенің интерстициальді ауруы
Әсіресе ұзақ уақыт емдеген кезде кейбір статиндерді қолданған кезде өкпенің интерстициальді ауруының сирек жағдайлары тіркелген. Көрініс беретін белгілерге диспноэ, өнімсіз жөтел және денсаулықтың жалпы жай-күйінің нашарлауы (шаршау, дене салмағын жоғалту және қызба) кіреді. Емделушіде өкпенің интерстициальді ауруы дамуына қатысты күдік туындағанда статиндермен емдеуді тоқтату керек.

Қант диабеті
Кейбір деректер статиндердің класс ретінде қандағы глюкоза деңгейін жоғарылататынын білдіреді және қант диабеті даму қаупінің жоғары деңгейі бар кейбір емделушілерде болашақта гипергликемия деңгейіне әкелуі мүмкін, онда қант диабетін емдеуді бастау керек. Дегенмен, бұл қауіп статиндерді пайдаланған кезде тамырлар үшін қауіпті төмендеткеннен түсетін пайдамен қайта таразыланады және сондықтан статиндермен емдеуді тоқтатуға себеп болып табылмауы тиіс. Қауіп тобының емделушілері (ашқарынға глюкоза деңгейі 5,6–6,9 ммоль/л, ИМТ > 30 кг/м2, триглицеридтердің жоғары деңгейі, артериялық гипертензия) ұлттық ұсынымдарға сәйкес клиникалық та, биохимиялық тұрғыдан да бақылауда болуы тиіс.

Жүктілікте және бала емізгенде қолдану
Бала туу жасындағы әйелдер емделу кезінде контрацепцияның тиісті әдістерін пайдалануға тиіс. Липримарды® бала туу жасындағы әйелдерге оларда жүкті болу ықтималдығы өте төмен, ал емделуші әйел емделу кезінде ұрық үшін болжанатын қауіп жөнінде хабардар болған жағдайда ғана тағайындауға болады.

Дәрілік заттың көлік құралдарын немесе қауіпті механизмдерді басқару қабілетіне ықпал ету ерекшеліктері
Препараттың жағымсыз әсерлерін ескере отырып, автокөлікті және басқа қауіптілігі зор механизмдерді басқарғанда сақ болу керек.

Дозировка и способ применения

Перед началом лечения Липримаром® следует попытаться добиться контроля гиперхолестеринемии с помощью диеты, физических упражнений и снижения массы тела у больных ожирением, а также лечения основного заболевания. При назначении препарата больному необходимо рекомендовать стандартную гипохолестеринемическую диету, которую он должен соблюдать во время лечения.

Препарат принимают в любое время дня, независимо от приема пищи. Дозу препарата варьируют от 10 до 80 мг один раз в сутки, подбирая ее с учетом исходного содержания Хс-ЛПНП, цели терапии и индивидуального эффекта. В начале лечения и/или во время повышения дозы Липримара® необходимо каждые 2-4 недели контролировать содержание липидов в плазме крови и соответствующим образом корректировать дозу.

Первичная гиперхолестеринемия и комбинированная (смешанная) гиперлипидемия: для большинства больных - 10 мг один раз в сутки; терапевтическое действие проявляется в течение 2 недель и обычно достигает максимума в течение 4 недель; при длительном лечении эффект сохраняется.

Гомозиготная семейная гиперхолестеринемия: 80 мг один раз в сутки (в большинстве случаев терапия приводила к снижению содержания Хс-ЛПНП на 18-45%).

Тяжелые дислипидемии у педиатрических пациентов: рекомендуемая стартовая доза – 10мг один раз в сутки. Доза может быть увеличена до 80мг в сутки в соответствии с клиническим ответом и переносимостью. Дозы должны быть подобраны индивидуально с учетом рекомендуемой цели терапии.

Применение у больных с заболеваниями печени: см. «Противопоказания».

Дозировка у больных почечной недостаточностью: заболевание почек не оказывает влияние на концентрацию Липримара® в плазме крови или степень снижения содержания Хс-ЛПНП, поэтому корректировки дозы препарата не требуется.

Применение у пожилых людей: различий в безопасности, эффективности или же достижении целей гиполипидемической терапии у пожилых людей в сравнении с общей популяцией не обнаружено.
Липримармен® емдеуді бастар алдында емдәмнің көмегімен, дене жаттығулары мен семіздігі бар науқастарда дене салмағын төмендету, сондай-ақ, негізгі ауруды емдеу арқылы, гиперхолестеринемияны бақылауға қол жеткізуге тырысу керек. Препаратты науқасқа тағайындағанда стандартты гипохолестеринемиялық емдәмді ұсыну қажет, ол оны емдеу кезінде сақтауы тиіс.

Препаратты күннің кез-келген уақытында, ас ішуге байланыссыз қабылдайды. Препараттың дозасы, бастапқы ТТЛП-Хс құрамын, емдеу мақсаты мен жекелей әсерін есепке алып таңдай отырып, тәулігіне бір рет 10-нан 80 мг дейін ауытқып тұрады. Емдеудің басында және/немесе Липримардың® дозасын арттыру кезінде әр 2-4 апта сайын қан плазмасындағы липидтер құрамын бақылап отыру және дозасын тиісінше түзету қажет.

Бастапқы гиперхолестеринемия және біріктірілген (аралас) гиперлипидемия: науқастардың көпшілігі үшін - тәулігіне бір рет 10 мг; емдік әсері 2 аптаның ішінде көрініс береді және әдетте 4 аптаның ішінде ең жоғарғы шегіне жетеді; ұзақ уақыт емдегенде әсері сақталады.

Гомозиготалы отбасылық гиперхолестеринемия: тәулігіне бір рет 80 мг (көп жағдайларда ем ТТЛП-Хс құрамының 18-45%-ға кемуіне әкелді).

Педиатриялық емделушілердегі ауыр дислипидемиялар: ұсынылатын старттық дозасы - тәулігіне бір рет 10 мг. Дозасын клиникалық жауабына және көтерімділігіне сәйкес тәулігіне 80мг дейін ұлғайтуға болады. Дозалары ұсынылатын емнің мақсатын ескере отырып, әркімге жекелей іріктелуі тиіс.

Бауыр аурулары бар науқастарда қолданылуы: «Қолдануға болмайтын жағдайларды» қараңыз.

Бүйрек жеткіліксіздігі бар науқастардағы дозасы: бүйрек ауруы қан плазмасындағы Липримар® концентрациясына немесе ТТЛП-Хс құрамының төмендеу дәрежесіне ықпалын тигізбейді, сондықтан препараттың дозасын түзету қажет емес.

Егде жастағыларда қолданылуы: жалпы популяциямен салыстырғанда, егде жастағы адамдардағы гиполипидемиялық емнің қауіпсіздігінде, тиімділігінде немесе мақсатқа жетуінде айырмашылықтар табылған жоқ.

Взаимодействие с лекарствами

Риск развития миопатии повышается во время лечения ингибиторами ГМГ-КоА-редуктазы и одновременном применении циклоспорина, производных фиброевой кислоты, боцепревиром, никотиновой кислоты и ингибиторов цитохрома Р450 3А4 (эритромицина, противогрибковых препаратов, относящихся к азолам). У пациентов, одновременно принимающих аторвастатин и боцепревир, рекомендуется применять препарат Липримар® в более низкой начальной дозе и осуществлять клинический мониторинг. Во время сочетанного применения с боцепревиром суточная доза аторвастатина не должна превышать 20 мг.

Были зарегистрированы очень редкие сообщения об иммуноопосредованной некротизирующей миопатии (ИНМ) во время или после лечения статинами, в том числе аторвастатином. ИНМ клинически характеризуется слабостью проксимальных мышц и повышенным уровнем креатинкиназы в сыворотке, которые сохраняются, несмотря на прекращение терапии статинами.

Ингибиторы Р450 3А4: аторвастатин метаболизируется цитохромом Р450 3А4. Одновременное применение Липримара® и ингибиторов цитохрома Р450 3А4 может привести к увеличению концентрации аторвастатина в плазме крови. Степень взаимодействия и потенцирование эффекта зависит от вариабельности действия на цитохром Р450 3А4.

Одновременного применения сильных ингибиторов Р450 3А4 (например, циклоспорина, телитромицина, кларитромицина, делавирдина, стирипентола, кетоконазола, вориконазола, итраконазола, позаконазола и ингибиторов протеазы ВИЧ, включая ритонавир, лопинавир, атазанавир, индинавир, дарунавир и т. д.) следует по мере возможности избегать. В случаях, когда одновременного применения этих лекарственных препаратов с аторвастатином избежать нельзя, рекомендуется назначать более низкие начальные и максимальные дозы аторвастатина, а также осуществлять надлежащий клинический мониторинг состояния пациента.

Умеренные ингибиторы Р450 3А4 (например, эритромицин, дилтиазем, верапамил и флуконазол) могут повышать концентрации аторвастатина в плазме. При использовании эритромицина в сочетании со статинами наблюдается повышенный риск миопатии. Исследования взаимодействий, оценивающие влияние амиодарона или верапамила на аторвастатин, не проводились. Как амиодарон, так и верапамил ингибируют активность Р450 3А4, и их сочетанное применение с аторвастатином может привести к повышенной экспозиции аторвастатина. Таким образом, при одновременном применении с умеренными ингибиторами Р450 3А4 рекомендуется назначать более низкую максимальную дозу аторвастатина и осуществлять соответствующий клинический мониторинг у пациента. Соответствующий клинический мониторинг рекомендуется после начала терапии или после коррекции дозы ингибитора.

Ингибиторы транспортера: аторвастатин и его метаболиты являются субстратами транспортера OATP1B1. Ингибиторы OATP1B1 (например, циклоспорин) могут увеличивать биодоступность аторвастатина. Одновременное применение 10 мг Липримара® и циклоспорина (5,2 мг/кг/сут) приводит к повышению экспозиции аторвастатина в 7,7 раз.

При одновременном применении аторвастатина и ингибиторов изофермента CYP3A4 или белков-переносчиков возможно повышение концентрации аторвастатина в плазме крови и повышение риска миопатии. Риск также может увеличиться при одновременном применении аторвастатина с другими лекарственными препаратами, способными вызывать миопатию, такими как производные фиброевой кислоты и эзетимиб.

Эритромицин/кларитромицин: при одновременном применении Липримара® и эритромицина (500 мг четыре раза в сутки) или кларитромицина (500 мг два раза в сутки), которые ингибируют цитохром Р450 3А4, наблюдалось повышение концентрации аторвастатина в плазме крови.

Ингибиторы протеаз: одновременное применение Липримара® с ингибиторами протеаз, известными как ингибиторы цитохрома Р450 3А4, сопровождалось увеличением концентрации аторвастатина в плазме крови.

Дилтиазем гидрохлорид: одновременное применение Липримара® (40мг) и дилтиазема (240мг) приводит к увеличению концентрации аторвастатина в плазме крови.

Циметидин: было проведено исследование взаимодействия Липримара® и циметидина, клинически значимых взаимодействий не обнаружено.

Итраконазол: одновременное применение Липримара® (20мг-40мг) и итраконазола (200мг) приводит к увеличению AUC аторвастатина.

Грейпфрутовый сок: содержит один или два компонента, которые ингибируют CYP 3A4 и могут увеличивать концентрацию аторвастатина в плазме крови, особенно при чрезмерном потреблении грейпфрутового сока (более 1,2 литра в день).

Индукторы цитохрома Р450 3А4: одновременное применение Липримара® с индукторами цитохрома Р450 3А4 (эфавиренз, рифампин и препараты зверобоя) может привести к снижению концентрации аторвастатина в плазме крови. Принимая во внимание двойной механизм действия рифампина (индукция цитохрома Р450 3А4 и ингибирование фермента–переносчика ОАТР1В1 в печени), рекомендовано назначать Липримар® одновременно с рифампином, поскольку прием Липримара® после приема рифампина приводит к значительному снижению уровня аторвастатина в плазме крови.

Антациды: одновременный прием внутрь суспензии, содержащей магния и алюминия гидроксиды, снижал концентрацию аторвастатина в плазме крови примерно на 35%, однако степень уменьшения содержания Хс-ЛПНП при этом не менялась.

Антипирин: Липримар® не влияет на фармакокинетику антипирина, поэтому взаимодействие с другими препаратами, метаболизирующимися теми же изоферментами цитохрома, не ожидается.

Гемфиброзил/производные фиброевой кислоты: монотерапия фибратами в некоторых случаях сопровождается нежелательными явлениями со стороны мышц, в том числе рабдомиолизом. Риск возникновения этих явлений может быть повышенным при одновременном назначении производных фиброевой кислоты и аторвастатина. Если одновременного применения нельзя избежать, для достижения терапевтической цели следует использовать самые низкие дозы аторвастатина и осуществлять надлежащий мониторинг у пациентов.

Эзетимиб: монотерапия эзетимибом сопровождается нежелательными явлениями со стороны мышц, в том числе рабдомиолизом. Следовательно, риск этих явлений может быть увеличен при одновременном назначении эзетимиба и аторвастатина. Рекомендуется осуществлять надлежащий мониторинг у таких пациентов.

Колестипол: при одновременном применении колестипола концентрация аторвастатина в плазме крови снижалась примерно на 25%; однако гиполипидемический эффект комбинации аторвастатина и колестипола превосходил таковой каждого препарата в отдельности.

Дигоксин: При повторном приеме дигоксина и Липримара® в дозе 10 мг равновесные концентрации дигоксина в плазме крови не менялись. Однако при применении дигоксина в комбинации с Липримаром® в дозе 80 мг/сут концентрация дигоксина увеличивалась примерно на 20%. Больные, получающие дигоксин в сочетании с Липримаром®, требуют соответствующего наблюдения.

Азитромицин: при одновременном применении Липримара® (10 мг один раз в сутки) и азитромицина (500 мг один раз в сутки) концентрация аторвастатина в плазме не менялась.

Пероральные контрацептивы: при одновременном применении Липримара® и перорального контрацептива, содержащего норэтиндрон и этинилэстрадиол, наблюдалось значительное повышение AUC норэтиндрона и этинилэстрадиола примерно на 30% и 20%, соответственно. Этот эффект следует учитывать при выборе перорального контрацептива для женщины, принимающей Липримар®.

Варфарин: в клиническом исследовании у пациентов, получавших длительную терапию варфарином, сочетанное применение аторвастатина в дозе 80 мг в сутки с варфарином вызывало небольшое снижение протромбинового времени примерно на 1,7 секунды в течение первых 4 дней лечения, которое возвращалось в норму в течение 15 дней лечения аторвастатином. Хотя зарегистрированы только очень редкие случаи клинически значимого взаимодействия с антикоагулянтами, у пациентов, принимающих кумариновые антикоагулянты, протромбиновое время следует определять перед началом лечения аторвастатином и достаточно часто на ранних этапах терапии, чтобы удостовериться в отсутствии существенных изменений протромбинового времени. После того, как зарегистрировано стабильное протромбиновое время, его можно контролировать с периодичностью, обычно рекомендуемой для пациентов, получающих кумариновые антикоагулянты. Такую же процедуру следует повторять при изменении дозы аторвастатина или его отмене. Терапия аторвастатином не сопровождалась случаями кровотечения или изменениями протромбинового времени у пациентов, не принимающих антикоагулянты.

Варфарин: признаков клинически значимого взаимодействия Липримара® с варфарином не обнаружено.

Амлодипин: при одновременном применении Липримара® 80 мг и амлодипина 10 мг фармакокинетика аторвастатина в равновесном состоянии не изменялась.

Колхицин: хотя исследований взаимодействий аторвастатина и колхицина не проводились, сообщалось о случаях миопатии при совместном применении аторвастатина и колхицина.

Фузидиевая кислота: исследований по взаимодействию Липримара® и фузидиевой кислоты не проводились, однако в постмаркетинговых исследованиях сообщалось о случаях рабдомиолиза при их одновременном применении. Поэтому пациенты должны находиться под контролем и в случае необходимости терапия Липримаром® может быть временно приостановлена.

Другая сопутствующая терапия: в клинических исследованиях Липримар® применяли в сочетании с антигипертензивными средствами и эстрогенами, которые назначали с заместительной целью; признаков клинически значимого нежелательного взаимодействия не отмечено.
ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерімен емдеу кезінде және циклоспоринді, фиброй қышқылының туындыларын, боцепревирмен, никотин қышқылы және Р450 3А4 цитохромының тежегіштерін (эритромицинді, азолдарға жататын зеңге қарсы препараттарды) бір мезгілде қолданғанда миопатияның даму қаупі жоғарылайды. Аторвастатин мен боцепревирді бір мезгілде қабылдап жүрген емделушілерде Липримар® препаратын алғашқы өте төмен дозада қолдану ұсынылады және клиникалық мониторинг жүргізуді жүзеге асыру керек. Боцепревирмен біріктіріп қолданған кезде аторвастатиннің тәуліктік дозасы 20 мг-ден аспауы керек.

Статиндермен, оның ішінде аторвастатинмен емдеген кезде немесе емдегеннен кейін иммунитетке байланысты некроздалған миопатия (ИНМ) жөнінде хабарлар өте сирек тіркелген. Статиндермен емді тоқтатқанға қарамастан сақталатын ИНМ проксимальді бұлшықеттердің әлсіздігімен және қансарысуында кератинкиназаның жоғары деңгейімен клиникалық сипатталады.

Р450 3А4 тежегіштері: аторвастатин Р450 3А4 цитохромымен метаболизденеді. Липримар® мен Р450 3А4 цитохромы тежегіштерін бір мезгілде қолдану қан плазмасындағы аторвастатин концентрациясының артуына әкелуі мүмкін. Өзара әрекеттесу және қуатты ықпалдану дәрежесі Р450 3А4 цитохромына әсерінің ауытқуына байланысты.

Р450 3А4 күшті тежегіштерін (мысалы, циклоспорин, телитромицин, кларитромицин, делавирдин, стирипентол, кетоконазол, вориконазол, итраконазол, позаконазол және ритонавир, лопинавир, атазанавир, индинавир, дарунавир қоса АИВ протеаза тежегіштері және т.б.) бір уақытта қолдануды мүмкіндігінше болдырмау керек. Бұл дәрілік препараттарды аторвастатинмен бір уақытта қолданбау мүмкін болмаған жағдайда аторвастатиннің барынша төмен бастапқы және ең жоғарғы дозасын тағайындау, сондай-ақ, емделушінің жай-күйіне клиникалық мониторинг жүргізу ұсынылады.

Р450 3А4 орташа тежегіштер (мысалы, эритромицин, дилтиазем, верапамил және флуконазол) плазмада аторвастатиннің концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Эритромицинді статиндермен бірге пайдаланған кезде миопатия қаупінің жоғарылауы байқалған. Амиодаронның немесе верапамилдің аторвастатинге әсер етуін бағалайтын өзара әрекеттесулерге зерттеулер жүргізілген жоқ. Амиодарон да верапамил де Р450 3А4 белсенділігін тежейді және оларды аторвастатинмен бірге қолдану аторвастатин экспозициясының жоғарылауына әкелуі мүмкін. Осылайша Р450 3А4 орташа тежегіштерімен бір уақытта қолданғанда аторвастатиннің барынша төмен дозасын тағайындап, емделушіде тиісті клиникалық мониторинг жүргізу керек. Тиісті клиникалық мониторингті емді бастағаннан кейін немесе тежегіш дозасын түзеткеннен кейін жүргізу ұсынылады.

Транспортер тежегіштері: аторвастатин мен оның метаболиттері OATP1B1 транспортерінің субстраттары болып табылады. OATP1B1 тежегіштері (мысалы, циклоспорин) аторвастатиннің биожетімділігін арттыра алады. 10 мг Липримар® мен циклоспоринді (5,2 мг/кг/тәулік) бір мезгілде қолдану аторвастатин экспозициясының 7,7 есе ұлғаюына әкеледі.

Аторвастатинді және CYP3A4 изоферменті тежегіштерімен немесе ақуыз-тасымалдағыштармен бір уақытта қолданғанда қан плазмасында аторвастатин концентрациясы және миопатия қаупінің жоғарылауы мүмкін. Аторвастатинді фиброй қышқылының туындылары және эзетимиб сияқты миопатияны туғызуға қабілетті дәрілік препараттармен бір уақытта қолданғанда да қауіп ұлғаюы мүмкін.

Эритромицин/кларитромицин: Липримар® мен Р450 3А4 цитохромын тежейтін эритромицинді (тәулігіне төрт рет 500 мг) немесе кларитромицинді (тәулігіне екі рет 500 мг) бір мезгілде қолданғанда қан плазмасындағы аторвастатин концентрациясының жоғарылауы байқалды.

Протеаза тежегіштері: Липримарды® Р450 3А4 цитохромының тежегіштері ретінде белгілі протеаза тежегіштерімен бір мезгілде қолдану қан плазмасында аторвастатин концентрациясының ұлғаюымен қатар жүрді.

Дилтиазем гидрохлориді: Липримар® (40 мг) мен дилтиаземды (240 мг) бір мезгілде қолдану аторвастатин концентрациясының қан плазмасында ұлғаюына әкеледі.

Циметидин: Липримар® мен циметидиннің өзара әрекеттесуіне зерттеулер жүргізілді, клиникалық елеулі өзара әрекеттесулер табылған жоқ.

Итраконазол: Липримар® (20 мг - 40 мг) мен итраконазолды (200 мг) бір мезгілде қолдану аторвастатин AUC-ының артуына алып келеді.

Грейпфрут шырыны: құрамындағы бір немесе екі компонент CYP 3A4-ті тежейді әрі, әсіресе, грейпфрут шырынын шамадан артық тұтынғанда (күніне 1,2 литр) қан плазмасындағы аторвастатин концентрациясын арттыра алады.

Р450 3А4 цитохромының индукторлары: Липримарды® Р450 3А4 цитохромы индукторларымен (эфавиренз, рифампин және шайқурай препараттарын) бір мезгілде қолдану қан плазмасындағы аторвастатин концентрациясының төмендеуіне әкелуі мүмкін. Рифампиннің екі еселі әсер ету механизмін (Р450 3А4 цитохромын индукциялау және бауырдағы тасымалдаушы ОАТР1В1 ферментін тежеу) назарға ала отырып, Липримарды® рифампинмен бір мезгілде тағайындау ұсынылған, өйткені Липримарды® рифампинді қабылдағаннан кейін қабылдау қан плазмасындағы аторвастатин деңгейінің елеулі кемуіне әкеледі.

Антацидтер: құрамында магний және алюминий гидроксиді бар суспензияны бір мезгілде ішке қабылдау қан плазмасындағы аторвастатин концентрациясын шамамен 35%-ға кемітті, алайда бұл орайда ТТЛП-Хс құрамының азаю дәрежесі өзгерген жоқ.

Антипирин: Липримар® антипириннің фармакокинетикасына ықпал етпейді, сондықтан цитохромның сол изоферменттерімен метаболизденетін басқа препараттармен өзара әрекеттесуі күтілмейді.

Гемфиброзил/ фиброй қышқылының туындылары: кейбір жағдайларда фибраттармен монотерапия бұлшықет тарапынан, соның ішінде рабдомиолизбен жағымсыз құбылыстармен қатар жүреді. Бұл құбылыстардың туындау қаупі фиброй қышқылының туындылары мен аторвастатинді бір уақытта тағайындағанда жоғары болуы мүмкін. Егер бір уақытта қолданбау мүмкін болмаса, емдік мақсатқа қол жеткізу үшін аторвастатиннің барынша төмен дозасын тағайындау, емделушіде тиісті клиникалық мониторинг жүргізу керек.

Эзетимиб: эзетимибпен монотерапия бұлшықет тарапынан, соның ішінде рабдомиолизбен жағымсыз құбылыстармен қатар жүреді. Демек, бұл жағымсыз құбылыстардың қаупі эзетимиб пен аторвастатинді бір уақытта тағайындағанда ұлғаюы мүмкін. Мұндай емделушілерде тиісті мониторинг жүргізу ұсынылады.

Колестипол: колестиполды бір мезгілде қолданғанда қан плазмасындағы аторвастатиннің концентрациясы шамамен 25%-ға төмендеді; алайда аторвастатин мен колестипол біріктірілімінің гиполипидемиялық әсері әр препараттың жекелеген осындай әсерінен асып түсті.

Дигоксин: Дигоксинді және Липримарды® 10 мг дозада қайталап қабылдағанда қан плазмасындағы дигоксиннің тепе-тең концентрациялары өзгерген жоқ. Алайда дигоксинді тәуліктік 80 мг дозадағы Липримармен® біріктіріп қолданғанда дигоксиннің концентрациясы шамамен 20%-ға артты. Дигоксинді Липримармен® қосып қабылдап жүрген науқастар тиісінше қадағалауды қажет етеді.

Азитромицин: Липримар® (тәулігіне бір рет 10 мг) мен азитромицинді (тәулігіне бір рет 500 мг) бір мезгілде қолданғанда плазмадағы аторвастатин концентрациясы өзгерген жоқ.

Ішуге арналған контрацептивтер: Липримарды® және құрамында норэтиндрон мен этинилэстрадиол бар контрацептивті ішу арқылы бір мезгілде қолданғанда норэтиндрон мен этинилэстрадиол AUC-ының, тиісінше, шамамен 30%-ға және 20%-ға едәуір жоғарылағаны байқалды. Бұл әсерді Липримарды® қабылдайтын әйелдер үшін ішу арқылы қабылданатын контрацептивті таңдаған кезде ескерген жөн.

Варфарин: варфаринмен ұзақ уақыт ем қабылдаған емделушілерде клиникалық зерттеулер жүргізгенде аторвастатинді тәулігіне 80 мг дозада варфаринмен бірге қолдану емнің алғашқы 4 күні ішінде протромбинді уақыттың шамамен 1,7 секундқа азғана төмендеуін туғызған, ол аторвастатинмен 15 күн емдеген кезде қалпына келген. Антикоагулянттармен клиникалық маңызды өзара әрекеттесудің өте сирек жағдайлары тіркелгенмен, кумаринді антикоагулянттар қабылдайтын емделушілерде протромбинді уақыттың айтарлықтай өзгерістері жоқтығына көз жеткізу үшін протромбинді уақытты аторвастатинмен емдеуді бастар алдында және емнің ерте кезеңдерінде жеткілікті түрде жиі анықтау керек. Тұрақты протромбинді уақыт тіркелгеннен кейін оны әдетте кумаринді антикоагулянттар қабылдайтын емделушілерге ұсынылатын кезеңмен бақылауға болады. Осындай емшараны аторвастатин дозасы өзгергенде немесе оны қабылдау тоқтатылғанда қайталау керек. Аторвастатинмен емдеу антикоагулянттар қабылдамайтын емделушілерде қан кету жағдайларымен немесе протромбинді уақыттың өзгеруімен қатар жүрген жоқ.

Варфарин: Липримардың® варфаринмен клиникалық елеулі өзара әрекеттесу нышандары табылған жоқ.

Амлодипин: 80 г Липримарды® және 10 мг амлодипинді бір мезгілде қолданғанда аторвастатиннің тепе-тең жағдайдағы фармакокинетикасы өзгерген жоқ.

Колхицин: аторвастатин мен колхициннің өзара әрекеттесу зерттеулері жүргізілмегенмен, аторвастатин мен колхицинді бірге қолданғанда миопатия жағдайлары туралы хабарланған.

Фузидий қышқылы: Липримар® мен фузидий қышқылының өзара әрекеттесуіне зерттеулер жүргізілген жоқ, дегенмен маркетингтен кейінгі зерттеулерде олар бір мезгілде қолданылған кездегі рабдомиолиз жағдайлары жөнінде хабарланды. Сондықтан емделушілер бақылауда болуға тиіс және, қажет жағдайда, Липримармен® емдеуді уақытша тоқтата тұруға болады.

Басқа қатарлас ем: клиникалық зерттеулерде Липримар® гипертензияға қарсы дәрілермен және орнын басу мақсатында тағайындалған эстрогендермен бірге қолданылды; клиникалық мәні бар ұнамсыз өзара әрекеттесу белгілері білінген жоқ.

Передозировка липримаром в таблетках

Симптомы: усиление побочных действий.

Лечение: специфического антидота для лечения передозировки Липримара® нет. В случае передозировки по мере необходимости следует проводить симптоматическое лечение (по назначению врача). Поскольку препарат активно связывается с белками плазмы крови, существенное увеличение клиренса Липримара® при гемодиализе маловероятно.
Симптомдары: жағымсыз әсерлерінің күшеюі.

Емі: Липримардың® артық дозалануын емдеуге арналған арнайы у қайтарғысы жоқ. Артық дозаланған жағдайда қажетті ауқымда белгісіне қарай ем жүргізген жөн (дәрігердің тағайындауымен). Препарат қан плазмасы ақуыздарымен белсенді байланысатындықтан, гемодиализ кезінде Липримар® клиренсінің елеулі арту ықтималдығы аз.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Всасывание
Аторвастатин быстро всасывается после приема внутрь; концентрация его в плазме крови достигает максимума через 1-2 часа. Степень всасывания и концентрация аторвастатина в плазме крови повышаются пропорционально дозе. Абсолютная биодоступность аторвастатина составляет около 14%, а системная биодоступность ингибирующей активности в отношении 3-гидрокси-3-метилглутарил коэнзим А-редуктазы (ГМГ-КоА-редуктазы) - около 30%. Низкая системная биодоступность обусловлена пресистемным метаболизмом в слизистой оболочке желудочно-кишечного тракта и/или при "первом прохождении" через печень. Пища несколько снижает скорость и степень абсорбции препарата (на 25% и 9%, соответственно, о чем свидетельствуют результаты определения Сmax и AUC), однако снижение холестерина липопротеидов низкой плотности (Хс-ЛПНП) сходно с таковым при приеме аторвастатина натощак. После приема аторвастатина в вечернее время его концентрация в плазме крови ниже (Cmax и AUC примерно на 30%), чем после приема в утреннее время. Выявлена линейная зависимость между степенью всасывания и дозой препарата.

Распределение
Средний объем распределения аторвастатина составляет около 381 л. Связь с белками плазмы крови не менее 98%. Отношение содержания аторвастатина в эритроцитах/плазме составляет около 0,25, т.е. аторвастатин плохо проникает в эритроциты.

Метаболизм
Аторвастатин в значительной степени метаболизируется с образованием орто- и пара-гидроксилированных производных и различных продуктов бета-окисления. Орто- и пара-гидроксилированные метаболиты оказывают ингибирующее действие на ГМГ-КоА-редуктазу. Примерно 70% снижения активности ГМГ-КоА-редуктазы происходит за счет действия активных циркулирующих метаболитов. В метаболизме аторвастатина играет важную роль цитохром P450 3А4 печени: повышается концентрация аторвастатина в плазме крови человека при одновременном приеме эритромицина, который является ингибитором этого изофермента. В свою очередь аторвастатин является слабым ингибитором цитохрома Р450 3А4. Аторвастатин не оказывает клинически значимого влияния на концентрацию в плазме крови терфенадина, который метаболизируется, главным образом, цитохромом Р450 3А4, поэтому маловероятно, что аторвастатин оказывает существенное влияние на фармакокинетику других субстратов цитохрома Р450 3А4.

Выведение
Аторвастатин и его метаболиты выводятся, главным образом, с желчью в результате печеночного и/или внепеченочного метаболизма (аторвастатин не подвергается выраженной кишечно-печеночной рециркуляции). Период полувыведения аторвастатина составляет около 14 ч. Ингибирующая активность в отношении ГМГ-КоА-редуктазы сохраняется около 20-30 ч, благодаря наличию активных метаболитов. После приема внутрь в моче обнаруживается менее 2% аторвастатина.

Особые группы пациентов

Пожилые: концентрации аторвастатина в плазме крови у людей в возрасте 65 лет и старше выше (Cmax примерно на 40%, AUC примерно на 30%), чем у взрослых пациентов молодого возраста; различий в безопасности, эффективности или достижении целей гиполипидемической терапии у пожилых людей в сравнении с общей популяцией не обнаружено.

Дети: в открытом 8-недельном исследовании пациенты детского возраста со стадией половоготразвития по Таннеру 1 (N = 15) и ≥ 2 (N = 24) (в возрасте 6–17 лет) с гетерозиготной семейной гиперхолестеринемией и исходным уровнем Х-ЛПНП ≥ 4 ммоль/л получали, соответственно, аторвастатин в дозах 5 или 10 мг один раз в сутки в форме жевательных таблеток или 10 или 20 мг один раз в сутки в форме таблеток, покрытых пленочной оболочкой. Масса тела была единственной значимой переменной в популяционной ФК модели аторвастатина. Кажущийся пероральный клиренс аторвастатина у пациентов детского возраста был схож с таковым у взрослых при аллометрическом масштабировании по массе тела. В диапазоне экспозиций аторвастатина и о-гидроксиаторвастатина наблюдалось устойчивое снижение уровней Х-ЛПНП и ОХ.

Пол: концентрация аторвастатина в плазме крови у женщин отличается (Cmax примерно на 20% выше, а AUC на 10% ниже) от таковой у мужчин, однако клинически значимых различий влияния препарата на липидный обмен у мужчин и женщин не выявлено.

Почечная недостаточность: заболевание почек не влияет на концентрацию аторвастатина в плазме крови или его воздействие на показатели липидного обмена, в связи с этим изменение дозы у больных с нарушением функции почек не требуется.

Гемодиализ: маловероятно, что гемодиализ приведет к существенному увеличению клиренса аторвастатина, так как препарат в значительной степени связан с белками плазмы крови.

Печеночная недостаточность: концентрация аторвастатина значительно повышается (Cmax примерно в 16 раз, AUC примерно в 11 раз) у больных с алкогольным циррозом печени (Чайльд-Пью В).

Полиморфизм SLOC1B1
Печеночный метаболизм всех ингибиторов ГМГ-КоА-редуктазы, включая аторвастатин, осуществляется при участии переносчика ОАТР1В1. У пациентов с полиморфизмом SLOC1B1 существует риск повышенной экспозиции аторвастатина, что может привести к повышенному риску рабдомиолиза. Полиморфизм в гене, кодирующем белок ОАТР1В1 (SLCO1B1c.521CC), обуславливает 2,4-кратное повышение значения AUC аторвастатина по сравнению с таковым у людей, не имеющих названного генетического варианта (с.521ТТ). У этой группы пациентов также возможен генетический дефект захвата аторвастатина клетками печени. Возможные последствия влияния на эффективность не известны.
Сіңуі
Аторвастатин ішке қабылдағаннан кейін жылдам сіңеді; оның қан плазмасындағы концентрациясы ең жоғарғысына 1-2 сағаттан кейін жетеді. Аторвастатиннің қан плазмасындағы сіңу дәрежесі мен концентрациясы дозасына пропорционал артады. Аторвастатиннің абсолютттік биожетімділігі 14%-ға жуықты, ал 3-гидрокси-3-метилглутарил коэнзим А-редуктазаға (ГМГ-КоА-редуктаза) қатысты тежегіштік белсенділігінің жүйелік биожетімділігі - 30%-ға жуықты құрайды. Төменгі жүйелік биожетімділігіне асқазан-ішек жолының шырышты қабығындағы және/немесе бауыр арқылы "бірінші өтуіндегі" жүйеалдылық метаболизмі түрткі болады. Ас ішу препараттың сіңірілуі жылдамдығы мен дәрежесін біраз (сәйкесінше 25% және 9%-ға, бұл туралы Сmax және AUC анықтау нәтижелері көрсетеді) төмендетеді, алайда тығыздығы төмен липопротеидтер холестеринінің (ТТЛП-Хс) төмендеуі аторвастатинді аш қарында қабылдағандағы осындаймен ұқсас. Аторвастатинді кешкі уақытта қабылдағаннан кейін оның қан плазмасындағы концентрациясы таңертеңгі уақытта қабылдағаннан кейінгіге қарағанда төмен (Cmax және AUC шамамен 30%-ға). Препараттың сіңуі мен дозасы арасында дозаға тәуелділік анықталған.

Таралуы
Аторвастатиннің таралуының орташа көлемі 381 л жуықты құрайды. Қан плазмасы ақуыздарымен байланысуы 98%-дан аз. Эритроциттердегі/плазмадағы аторвастатин құрамының қатынасы 0,25-ке жуықты құрайды, яғни аторвастатин эритроциттерге нашар өтеді.

Метаболизмі
Аторвастатин елеулі дәрежеде орто- және пара-гидроксилденген туындылары мен түрлі бета-тотығу өнімдерін түзе отырып метаболизденеді. Орто- және пара-гидроксилденген метаболиттері ГМГ-КоА-редуктазаға тежегіштік әсер береді. ГМГ-КоА-редуктаза белсенділігінің шамамен 70% төмендеуі белсенді циркуляцияланатын метаболиттерінің әсерінің есебінен жүреді. Аторвастатиннің метаболизмінде бауырдың P450 3А4 цитохромы маңызды рөл атқарады: осы изоферменттің тежегіші болып табылатын эритромицинді бір мезгілде қабылдағанда адам қаны плазмасындағы аторвастатиннің концентрациясы артады. Өз кезегінде аторвастатин Р450 3А4 цитохромының әлсіз тежегіші болып табылады. Аторвастатин негізінен Р450 3А4 цитохромымен метаболизденетін қан плазмасындағы терфенадиннің концентрациясына клиникалық маңызды әсер етпейді, сондықтан, аторвастатиннің Р450 3А4 цитохромының басқа субстраттарының фармакокинетикасына айтарлықтай әсер ету ықтималдығы аз.

Шығарылуы
Аторвастатин мен оның метаболиттері негізінен бауырдағы және/немесе бауырдан тыс метаболизмі (аторвастатин айқын ішек-бауыр рециркуляциясына ұшырамайды) нәтижесінде өтпен шығарылады. Аторвастатиннің жартылай шығарылу кезеңі 14 сағатқа жуықты құрайды. Белсенді метаболиттерінің бар болуы арқасында, ГМГ-КоА-редуктазаға қатысты тежегіштік белсенділігі 20-30 сағатқа жуық сақталады. Ішке қабылдағаннан кейін несепте 2%-дан аз аторвастатин анықталады.

Емделушілердің ерекше топтары

Егде жастағылар: 65 жастағы және одан асқан адамдарда қан плазмасындағы аторвастатин концентрациясы, жас ересек емделушілердегіден гөрі, жоғары (Cmax шамамен 40%-ға, AUC шамамен 30%-ға); жалпы популяциямен салыстырғанда, егде жастағы адамдардағы гиполипидемиялық емнің қауіпсіздігінде, тиімділігінде немесе мақсатқа жетуінде айырмашылықтар табылған жоқ.

Балалар: 8 апталық ашық зерттеуде Таннер 1 (N = 15) және ≥ 2 (N = 24) бойынша гетерозиготалық отбасылық гиперхолестеринемиясы және бастапқы деңгейі Х-ЛПНП ≥ 4 ммоль/л жыныстық жетілу сатысы бар емделуші балалар (6–17 жастағы) тиісінше аторвастатинді 5 немесе 10 мг дозада тәулігіне бір рет шайнайтын таблеткалар түрінде немесе 10 немесе 20 мг дозада тәулігіне бір рет үлбірлі қабықпен қапталған таблеткалар түрінде қабылдаған. Дене салмағы популяциялық ФК-да аторвастатиннің жалғыз маңызды ауыспалы моделі болған. Көрінетін пероральді аторвастатин клиренсі дене салмағы бойынша аллометриялық масштабтауда емделуші балаларда ересектердегі осындайға ұқсас болған. В диапазоне аторвастатин мен о-гидроксиаторвастатин экспозициясы ауқымында Х-ЛПНП және ОХ деңгейлерінің тұрақты төмендеуі байқалған.

Жынысы: әйелдердің қан плазмасындағы аторвастатин концентрациясы еркектердегі осындай көрсеткіштен ерекшеленеді (Смах шамамен 20%-ға жоғары, ал AUC - 10%-ға төмен), алайда препараттың әйелдер мен еркектердің липидтік алмасуына ықпал етуінің клиникалық елеулі айырмашылықтары анықталған жоқ.

Бүйрек жеткіліксіздігі: бүйрек ауруының қан плазмасындағы аторвастатин концентрациясына немесе оның липидтік алмасу көрсеткіштеріне әсер етуіне ықпалы болмайды, осыған орай, бүйрек қызметі бұзылған науқастарда дозаны өзгерту қажет емес.

Гемодиализ: гемодиализдің аторвастатин клиренсінің елеулі артуына әкелу ықтималдығы аз, өйткені препарат қан плазмасы ақуыздарымен едәуір дәрежеде байланысқан.

Бауыр жеткіліксіздігі: аторвастатин концентрациясы бауыры алкогольді циррозға (Чайльдс-Пью В) шалдыққан науқастарда едәуір (Cmax шамамен 16 есе, AUC шамамен 11 есе) жоғарылайды.

SLOC1B1 полиморфизмі
Аторвастатинді қоса, ГМГ-КоА-редуктазаның барлық тежегіштерінің бауыр метаболизмі ОАТР1В1 тасымалдағышының қатысуымен жүзеге асырылады. SLOC1B1 полиморфизмі бар емделушілерде аторвастатиннің жоғары экспозициялануы қаупі бар, бұл рабдомиолиз қаупінің жоғарылауына әкеледі. ОАТР1В1 (SLCO1B1c.521CC) ақуызын кодтайтын гендегі полиморфизм аталған генетикалық нұсқасы (с.521ТТ) жоқ адамдардағы осындаймен салыстырғанда аторвастатиннің AUC мәнін 2,4 есе жоғарылауына байланысты. Бұл топтағы емделушілерде аторвастатинді бауыр жасушалары қармауының генетикалық ақауы болуы мүмкін. Тиімділігіне әсер етуінің болуы мүмкін салдарлары белгісіз.

Фармакодинамика

Липримар® – синтетический гиполипидемический препарат, селективный конкурентный ингибитор ГМГ-КоА-редуктазы – ключевого фермента, превращающего 3-гидрокси-3-метилглутарил-КоА в мевалоновую кислоту – предшественник стероидов, включая холестерин. У больных с гомозиготной и гетерозиготной семейной гиперхолестеринемией, несемейными формами гиперхолестеринемии и смешанной дислипидемией, Липримар® снижает содержание в плазме крови общего холестерина (Хс), холестерина липопротеидов низкой плотности и аполипопротеина В, а также холестерина липопротеидов очень низкой плотности (Хс-ЛПОНП) и триглицеридов, вызывает неустойчивое повышение содержания холестерина липопротеидов высокой плотности (Хс-ЛПВП).

В печени триглицериды и холестерин включаются в состав липопротеидов очень низкой плотности (ЛПОНП), поступают в плазму крови и переносятся в периферические ткани. Из ЛПОНП образуются липопротеиды низкой плотности (ЛПНП), которые катаболизируются при взаимодействии с высокоаффинными рецепторами ЛПНП.

Липримар® снижает концентрацию холестерина и липопротеидов в плазме крови, ингибируя ГМГ-КоА-редуктазу и синтез холестерина в печени и увеличивая число "печеночных" рецепторов ЛПНП на поверхности клеток, что приводит к усилению захвата и катаболизма холестерина ЛПНП.
Липримар® - синтетикалық гиполипидемиялық препарат, 3-гидрокси-метилглутарил-КоА-ны холестеринді қамтитын стероидтар ізашары саналатын мевалон қышқылына айналдыратын шешуші фермент - ГМК-КоА-редуктазаның селективті бәсекелес тежегіші. Гомозиготалық және гетерозиготалық отбасылық гиперхолестеринемиясы, гиперхолестеринемияның отбасылық емес түрлері және аралас дислипидемиясы бар науқастарда Липримар® қан плазмасындағы жалпы холестериннің (Хс), тығыздығы төмен липопротеидтер холестеринінің (ТТЛП-Хс) және В аполипопротеинінің, сондай-ақ тығыздығы өте төмен липопротеидтер холестеринінің (ТӨТЛП-Хс) және триглицеридтердің мөлшерін төмендетеді, тығыздығы жоғары липопротеидтер холестерині (ТЖЛП-Хс) мөлшерінің тұрақсыз көбеюін туындатады.

Бауырда триглицеридтер мен холестерин тығыздығы өте төмен липопротеидтер (ТӨТЛП) құрамына енеді, қан плазмасына түседі және шеткергі тіндерге ауысады. ТӨТЛП-ден тығыздығы төмен липопротеидтер (ТТЛП) түзіледі, олар жоғары аффинді ТТЛП рецепторларымен өзара әрекеттескен кезде катаболизденеді.

Липримар® ГМК-КоА-редуктазаны және бауырдағы холестерин синтезін тежей әрі жасушалар беткейлерінде ТТЛП «бауырлық» рецепторлары санын арттыра отырып, қан плазмасында холестериннің және липопротеидтердің концентрациясын төмендетеді, бұл ТТЛП холестерині қармалуы мен катаболизмінің күшеюіне әкеледі.

Упаковка и форма выпуска

Таблетки, покрытые пленочной оболочкой, 10мг, 20мг, 40 мг и 80 мг. По 10 таблеток в контурной ячейковой упаковке из поливинилхлорида и фольги алюминиевой. По 3 контурные упаковки вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках в картонной пачке.
Үлбірлі қабықпен қапталған 10 мг, 20 мг, 40 мг және 80 мг таблеткалар. 10 таблеткадан поливинилхлоридтен және алюминий фольгадан жасалған пішінді ұяшықты қаптамада. 3 пішінді ұяшықты қаптамадан медицинада қолданылуы жөніндегі мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге картон қорапшаға салынған.